Κατεβαίνοντας από το καταμαράν, διαπιστώσαμε ότι δεν είχαμε απολύτως καμία ιδέα για το πού βρισκόμασταν, δεν είχαμε internet, τα τηλέφωνά μας ήταν σχεδόν νεκρά. Οι προσπάθειές μας να ρωτήσουμε κάποιους ντόπιους κατά μήκος του δρόμου πού βρισκόμασταν ήταν ανεπιτυχείς. Τα ταϊλανδέζικα αγγλικά είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Ήμασταν ακόμα τόσο ζαλισμένοι από το όλο θέμα στη θάλασσα που δεν μας ενδιέφερε καθόλου πότε θα μπορέσουμε να φτάσουμε στο σπίτι μας. Το τι θα κάναμε με μόνο 99 μπατ δεν ήταν ξεκάθαρο. Το σημαντικό ήταν ότι ήμασταν ζωντανοί και καλά. Συνεχίσαμε σε έναν από τους δρόμους και συναντήσαμε έναν δίμετρο ψηλό ρωσόφωνο πολίτη. Οι προσπάθειές μας να μάθουμε και από αυτόν πού βρισκόμαστε εξανεμίστηκαν όταν τον πλησιάσαμε και είδαμε ότι ήταν τόσο μεθυσμένος που δεν ήξερε ούτε ο ίδιος πού βρισκόταν. Αποφασίσαμε να περιμένουμε μήπως και περάσει κάποιο λεωφορείο. Δεν πέρασαν ούτε 10 λεπτά και εμφανίστηκε ένα. Το οδηγούσε ένας Ταϊλανδός παππούς, περίπου 70 ετών. Τον σταματήσαμε και τον εμπιστευτήκαμε ότι καταλάβαινε πού ήταν το ξενοδοχείο μας και ότι ήμασταν στο σωστό δρόμο. Χαρήκαμε ακόμη περισσότερο όταν μας είπε "Εντάξει, μπείτε μέσα". Μετά από 30 λεπτά οδήγησης προς μια ακόμη πιο άγνωστη κατεύθυνση, καταλήξαμε σε ένα εξαιρετικά πολυσύχναστο μέρος που προφανώς ήταν η τελευταία στάση του κυρίου. Κατεβαίνοντας, κάναμε άλλη μια προσπάθεια να μάθουμε από αυτόν πού μας είχε πάει; Ήταν το πρώτο μας γέλιο της ημέρας. Αποδείχτηκε ότι ο παππούς ήξερε δύο λέξεις αγγλικά και όταν μας είδε να περιμένουμε να πάρουμε τα λεφτά του εισιτηρίου μας, μας είπε να επιβιβαστούμε, χωρίς να καταλάβει καθόλου τι τον είχαμε ρωτήσει. Μας κόστισε ακριβώς 100 μπατ και εγώ είχα 99. Του έδωσα μια χούφτα κέρματα στο χέρι και καλά, δεν έδειξε καμία διάθεση να τα μετρήσει για μην εκτεθούμε και αποφασίσουμε να τσακωθούμε για κάποιο ένα μπατ. Ρωτήσαμε για τουρίστες και μάθαμε από αυτούς ούτως ή άλλως ότι βρισκόμασταν στην εντελώς αντίθετη πλευρά του νησιού από το συγκρότημά μας. Χαμογελάσαμε και πάλι. Γινόταν όλο και πιο διασκεδαστικό. Το άλλο πράγμα που συνειδητοποιήσαμε τότε ήταν ότι είχαμε πέσει πάνω στο ετήσιο φεστιβάλ του νησιού. Πώς και πέσαμε και σε αυτό; Δεν υπήρχε τίποτα τυχαίο σε αυτό. Υπήρχε μια υπαίθρια σκηνή και μουσικά συγκροτήματα, χιλιάδες άνθρωποι γύρω τους και δεκάδες σκηνές με νόστιμο φαγητό. Ωραία, ναι, αλλά εμείς δεν είχαμε ούτε ένα ρόπαλο. Μόνοι, πεινασμένοι, χωρίς χρήματα, αλλά... επιβιώνοντας και σε μια συναυλία. Πραγματικά δεν υπάρχει άλλη μέρα σαν κι αυτή. Αλλά όλα είναι καλά όταν τελειώνουν καλά. Στριφογυρίζαμε γύρω μας, καταβροχθίζοντας τα νόστιμα φαγώσιμα των οποίων ο ατμός έπνεε τα λοίσθια. Ακούσαμε και παρακολουθήσαμε τουλάχιστον ένα μέρος της ενδιαφέρουσας συναυλίας. Λες και χρειαζόμασταν ακριβώς ένα τέτοιο τέλος, γιατί μας ανέβασε πολύ τη διάθεση. Εντάξει, αλλά πώς θα γυρίζαμε σπίτι; Ψάξαμε για ταξί και αναρωτηθήκαμε πόσο θα κόστιζε να φτάσουμε στο σπιτάκι μας στην άλλη πλευρά του νησιού. Εκείνοι, βλέποντας ότι δεν είχαμε χρήματα, αρνήθηκαν να μας αφήσουν να τους δώσουμε καθόλου στο συγκρότημα, αλλά αυτός ήταν και ένας λόγος να ζητήσουμε οποιοδήποτε ποσό. Σε διάφορα σημεία μας ζήτησαν 1.200 μπατ. Τους αρνήθηκα αμέσως. Όχι μόνο επειδή μου φάνηκε πολύ, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάναμε ανάληψη τοπικού νομίσματος κάθε μέρα από ένα ΑΤΜ στο Chaweng και είχα περίπου 600 μπατ διαθέσιμα στο σπίτι μας εκεί. Αυτό μας έμενε για να οδηγήσουμε και δεν μπορούσα να τους πληρώσω ούτε εκεί. Πέρα από οτιδήποτε άλλο, δεν είχα μαζί μου χρεωστική ή πιστωτική κάρτα, ήταν στο χρηματοκιβώτιο. Τι αποδείχθηκε τελικά; Δεν είχαμε μια χρήσιμη κίνηση. Επιστρέψαμε στην αφετηρία μας για να ρωτήσουμε αν υπήρχε κάποιο τελευταίο λεωφορείο για την ημέρα και να ζητήσουμε να την πληρώσουμε όταν γυρίσουμε σπίτι. Για να ολοκληρωθεί το τσίρκο, στο ίδιο σημείο που κατεβήκαμε πριν από 2 ώρες, είδαμε τον ίδιο παππού που υποτίθεται ότι θα έκανε την τελευταία του διαδρομή. Α, ήμασταν άφραγκοι. Δεν είχαμε άλλη επιλογή και επιβιβαστήκαμε. Στο λεωφορείο συναντήσαμε άλλους Ευρωπαίους που μας έδωσαν μια αχτίδα ελπίδας ότι η τελευταία της στάση ήταν στο Lamai και ότι ήμασταν στη σωστή κατεύθυνση. Στο εσωτερικό υπήρχαν δύο παγκάκια που έπαιρναν περίπου 10 καθήμενοι. Κοντά στον οδηγό είδαμε ένα ζευγάρι Ταϊλανδών και Ολλανδών. Ευτυχώς για εμάς, η κοπέλα ήξερε αγγλικά και καταφέραμε να την παρακινήσουμε να πει στον παππού ότι δεν είχαμε χρήματα και ότι δεν θα του λέγαμε ψέματα και ότι θα τον πληρώναμε στη ρεσεψιόν όταν μας έδινε μια βόλτα. Το πόσα και τι είχε καταλάβει ήταν ένα πλήρες αίνιγμα, αλλά τουλάχιστον του το εξήγησαν στη μητρική του γλώσσα. Σιγά σιγά κατέβαιναν κάποιοι, ανέβαιναν καινούργιοι, αλλά ένα χιλιόμετρο πριν από τον στόχο μας, ήμασταν μόνο εμείς και το εν λόγω ζευγάρι. Η Ταϊλανδή κάποια στιγμή είπε κάτι στον οδηγό και μου ζήτησε ευγενικά να κατέβω και να πάω δίπλα του για να του εξηγήσω πού να οδηγήσει, καθώς θα ανέβαινε το χωματόδρομο για να μην μας περιμένει πολύ και αποφασίσει ότι το σκάσαμε και του είπαμε ψέματα. Τον πλησίασα όταν ξαφνικά σταμάτησε στα αριστερά, με κοίταξε με ξινό πρόσωπο, με μάλωσε στα ταϊλανδέζικα, από τα οποία δεν καταλάβαινα τίποτα, και ήθελε να κατέβουμε. Χτύπησα το παράθυρο ζητώντας από τον συμπατριώτη του να βοηθήσει. Εκείνη του είπε κάτι και συνέχισε και όταν ήμασταν πολύ κοντά, τράβηξε πάλι αριστερά και η σκηνή επαναλήφθηκε. Αλλά αυτή τη φορά ούρλιαζε ακόμα πιο δυνατά και με απειλούσε, κρατώντας το τηλέφωνό του στο χέρι. Μετά από άλλη μια εξήγηση από πίσω, απογειωθήκαμε για 3η φορά και φτάσαμε σιγά-σιγά στον περίβολο. Άφησα τη γυναίκα μου ως ένα είδος στοιχήματος και έτρεξα έξω για να πάρω κάποια χρήματα. Μου είχε πει ότι ήθελε 400 μπατ, κάτι που με δεδομένο το διαθέσιμο ρευστό, με βόλευε απόλυτα. Πήρα και τα 600 από το χρηματοκιβώτιο και του τα έδωσα όλα. Αυτός ήταν άλλος ένας λόγος για ένα ακόμη χαμόγελο μεταξύ μας. Ο τύπος ήταν τόσο χαρούμενος για το φιλοδώρημα των 200 μπατ που αν ήξερε αγγλικά, θα μπορούσα ήδη να τον δω να δουλεύει για εμάς τις υπόλοιπες δύο μέρες που μας απέμεναν. Απάνθρωπα εξαντλημένοι από όλα αυτά, ήπιαμε ένα κοκτέιλ Hong Tong και μια κόκα κόλα, και αυτή ίσως ήταν η μόνη νύχτα που μετράμε που κοιμηθήκαμε καθόλου.