Χμμ, η ιστορία είναι σιωπηλή. Όμως, το πρωί ήμασταν πολύ ευχαριστημένοι και καταστρώναμε ένα σχέδιο για τη μεγάλη μέρα που μας περίμενε. Αν έφταιγε η μεγάλη μέρα ή οι πολλές μπύρες που καταναλώσαμε, δεν θυμόμαστε. Η ζέστη και η υγρασία ήταν στο ίδιο επίπεδο. Ήταν καλό που σταματούσαμε κάθε λίγα λεπτά για να βρούμε καταφύγιο στον κλιματισμό, αγοράζοντας άλλο ένα αναψυκτικό. Το πρώτο πράγμα που κάναμε σε αυτή την ήπια ηλιόλουστη μέρα ήταν να οδηγήσουμε το Tuck-Tuck. Τα τοπικά τρίκυκλα ταξί, το έμβλημα της Μπανγκόκ. Άρχισαν κάποια σοβαρά παζάρια και διαπραγματεύσεις για την τιμή της βόλτας, που ήταν κάτι παραπάνω από διασκεδαστικά και σχεδόν εξίσου άσκοπα. Είχαμε μάθει το μάθημά μας και κάθε φορά λέγαμε ότι ξέραμε πού πηγαίναμε και ήταν πολύ κοντά. Αυτό μας γλίτωσε από πολλά άστοχα πεταμένα χρήματα, καθώς η τιμή ήταν διαπραγματεύσιμη χωρίς να υπάρχει σαφής ή έστω κάποια ιδέα για την απόσταση σε χιλιόμετρα. Η βόλτα με το tuk-tuk μας ενθουσίασε τόσο πολύ που αγνοήσαμε τα εξαιρετικά καθαρά και κλιματιζόμενα ταξί με δερμάτινο εσωτερικό. Οι οδηγοί τουκ-τουκ έμοιαζαν με συνταξιούχους οδηγούς αγώνων της Φόρμουλα Ένα και οι κανόνες οδικής κυκλοφορίας ήταν ανύπαρκτοι γι' αυτούς. Οδηγούσαν με μεγάλη ταχύτητα, αδέξιους ελιγμούς και ένα μεγάλο σόου για εμάς και τους περαστικούς. Αργότερα διαβάσαμε στο διαδίκτυο ότι τα ατυχήματα μαζί τους ήταν συχνά και με όχι πολύ καλή κατάληξη. Ωστόσο, αυτό δεν μας σταμάτησε ούτε για μια στιγμή. Η γοητεία και η αδρεναλίνη του tuk-tuk ήταν ασύγκριτη από οποιοδήποτε άλλο μέσο μεταφοράς στην Ταϊλάνδη.