Συγκεντρωθήκαμε στο Hollywood Bar, με το αλκοόλ να αναβλύζει από όλα τα τραπέζια σε απροσδιόριστες ποσότητες. Ο καθένας μας ήταν εξαιρετικά κουρασμένος, στο απόγειο των δυνάμεών του, αλλά η ιδέα πέρασε από το μυαλό όλων μας ότι το να γυρίσουμε μόνοι μας στην Ταϊλάνδη, χωρίς μια ντόπια κοπέλα, θα ήταν προσβλητικό. Τι είδους άντρες θα ήμασταν; Ναι, αυτό ακριβώς συνέβη. Μας άρεσαν όλα τα συγκεκριμένα κορίτσια, τα πήραμε από το χέρι και τα πήγαμε ευγενικά πίσω στα ξενοδοχεία μας. Δεν αμφιβάλλετε ότι ο καθένας από εμάς βρισκόταν σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο ξενοδοχείου; Η κοπέλα με την οποία πήγα σπίτι ήταν εξαιρετικά όμορφη, περίπου 1,80 μ., με υπέροχο σώμα και ωραία χαρακτηριστικά. Πιστεύω ότι κάπου εδώ γύρω υπάρχουν χιλιάδες επιφωνήματα γέλιου, αλλά αυτή ήταν η απόλυτη αλήθεια. Κάναμε ό,τι κάναμε και στο ξενοδοχείο, ήρθε το μεσημεριανό και η κοπέλα έφυγε, αλλά με τη συμφωνία ότι για το υπόλοιπο της παραμονής μου στην Ταϊλάνδη, μεγάλο μέρος του χρόνου να είναι μαζί μου όποτε ήθελα. Το βράδυ την περίμενα και πάλι την καθορισμένη ώρα. Κατά τη διάρκεια αυτής της ώρας όλη η παρέα πήγε να απολογιστεί τα γεγονότα στην παραλία Patong. Για να μην τραυματίσω και χάσω το δίκαιο ήμισυ των αναγνωστών μου, θα παραλείψω τα σημαντικά σημεία της απολογιστικής έκθεσης. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην μοιραστώ ότι ήμουν το καυτό θέμα συζήτησης στην εταιρεία. Όπως είπα, η κοπέλα μου ήταν πραγματικά όμορφη και γοητευτική, 28 ετών ...ή τουλάχιστον έτσι μου είπε... Οι φίλοι μου με κορόιδευαν που περνούσα τον περισσότερο χρόνο μου με την ίδια κοπέλα, αλλά φαινόταν η ζήλια τους που ανταποκρινόταν ειδικά σε μένα. Άρχισαν να την προσβάλλουν, αποκαλώντας την με λέξεις που μαντέψατε και μόνοι σας. Ήθελα πραγματικά να τους αποδείξω ότι έκαναν λάθος. Προσπάθησα να μπω στην ψυχολογία των τοπικών γυναικών της Ταϊλάνδης και να βρω κάποια θετική πλευρά. Και φαινόταν να βρίσκω. Υπάρχουν πολλές κοπέλες που πραγματικά ψάχνουν την αγάπη τους, να τις σέβονται, να τις φλερτάρουν και όχι να τους φέρονται σαν σκλάβες του σεξ. Δεν αρνούμαι ότι αναζητούν επίσης επιδέξια το ευρωπαϊκό τους στην προκειμένη περίπτωση διαβατήριο και την επιθυμία να ξεφύγουν από την πραγματικότητά τους. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι είναι κι αυτές άνθρωποι, έχουν κι αυτές τα ίδια λατρεμένα όνειρα και επιθυμίες με κάθε γυναίκα, ανεξάρτητα από το πού γεννήθηκε και πού ζει σήμερα. Τέλος πάντων, αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία σε αυτό το κορίτσι, τουλάχιστον για το διάστημα που θα περνούσα στο Πουκέτ. Ωστόσο, ακολούθησα και τη συμβουλή των φίλων μου που με έκαναν να την "τσεκάρω" και να διαπιστώσω με τα μάτια μου ότι είχαν δίκιο. Το δεύτερο βράδυ, αποφάσισα να πάω για δείπνο σε ένα ευρωπαϊκό εστιατόριο που ονομάζεται "Wine connection". Κομψό και στιλάτο περιβάλλον, νόστιμο φαγητό και ποικιλία κρασιών, τέλειος κλιματισμός και καθαριότητα. Καθίσαμε στο τραπέζι, παραγγείλαμε μερικά καλούδια, ένα μπουκάλι κρασί Νέας Ζηλανδίας και μπλέξαμε σε γλυκόλογα. Απόψε κατάφερα να ακούσω την ιστορία της. Μου έδειξε πρώτα μια φωτογραφία των γονιών της, μετά της αδελφής της και τέλος... των 2 παιδιών της. Ματ! Σε αυτό το σημείο έχασα την αίσθηση του πού βρισκόμουν και το αισθάνθηκα σχεδόν περίεργα. Αποδεικνύεται ότι ενώ ήταν 18 ετών παντρεύτηκε έναν ντόπιο Ταϊλανδό, από τον οποίο είναι τα παιδιά, και γρήγορα μετά τη γέννησή τους την εγκατέλειψε. Υποθέτω ότι είναι η ιστορία του καθενός, δεν ξέρω. Αλλά αποφάσισα να εμπιστευτώ, άλλωστε ήμουν στην Ταϊλάνδη για να διασκεδάσω, τίποτα περισσότερο. Διαισθάνθηκα όμως σε εκείνη την επιθυμία για κάτι περισσότερο από μια φευγαλέα σχέση, η οποία θα γινόταν μεγάλο πρόβλημα με τον καιρό. Στο τέλος του δείπνου ήρθε ένας λογαριασμός 2.000 μπατ, το τοπικό νόμισμα, ή περίπου 50 ευρώ. Όπως ανέφερα παραπάνω, είχα ακούσει τους φίλους μου και για να τη δοκιμάσω, της είπα ότι είχα ξεχάσει τα χρήματά μου στο ξενοδοχείο, το οποίο απείχε περίπου ένα μίλι από τον χώρο της εκδήλωσης. Και όντως μου είχαν τελειώσει τα χρήματα, επίτηδες. Εδώ ήρθε το επόμενο σοκ.
Η κοπέλα είπε: "Κανένα πρόβλημα. Γι' αυτό είμαστε μαζί. Σήμερα είμαι εγώ, αύριο είσαι εσύ!" Την παρακολουθούσα και δεν πίστευα στα μάτια μου, αλλά κάπως διακριτικά με άρπαξε και με έκανε να σκεφτώ. Φεύγοντας από το εστιατόριο, πρότεινα να περπατήσουμε μέχρι το ξενοδοχείο και να πάρω τα χρήματά μου και να είμαι εγώ αυτός που θα πληρώσει τους λογαριασμούς αργότερα το βράδυ. Αμέσως πέρασε από το μυαλό μου ότι θα συμφωνούσε και θα της επέστρεφα τα 2.000 μπατ και δεν θα είχε νόημα όλη αυτή η προσπάθεια από μέρους μου για κάποια δοκιμασία. Εδώ το σοκ ήταν ακόμη μεγαλύτερο. Μου είπε: "Όχι, δεν υπάρχει λόγος. Απόψε είσαι στο λογαριασμό μου, όπου κι αν πάμε!". Περιπλανώμενος στη σκέψη μου από το ένα άκρο στο άλλο, σκέφτηκα ότι ήμουν ένας μεγάλος ηλίθιος και ότι είχα ενεργήσει εξαιρετικά άδικα ακούγοντας τους φίλους μου. Τέλος πάντων, προχωρήσαμε. Η επόμενη στάση ήταν ένα μπαρ που δεν θυμόμουν το όνομά του. Ελέγξαμε τη δραστηριότητα εκεί με κοκτέιλ, αγκαλιές και φιλιά. Λίγο αργότερα καταλήξαμε σε ένα από τα στριπτιτζάδικα που έγιναν αγαπημένα μου, το Suzy Wong's, και μια ώρα αργότερα ήμασταν για ποτό έξω από το άλλο αγαπημένο μου, το Tiger Bar. Εκεί, προς μεγάλη μου έκπληξη, η κοπέλα με σύστησε στον ιδιοκτήτη του μπαρ, ο οποίος ήταν ντυμένος στα μαύρα, περιτριγυρισμένος από τους πολλούς φρουρούς ασφαλείας του. Πρώτα υποκλίθηκε στο έδαφος ως ένδειξη σεβασμού προς εκείνη και στη συνέχεια μου πρόσφερε το χέρι του. Το άλλο μεγάλο σοκ που βίωσα ήταν ότι με σύστησε ως νέο και στενό της φίλο. Δεν ξέρω αν αυτό ήταν καλή ιδέα. Αφού έφυγε ο κύριος και η συνοδεία του και έκανα τις αναπόφευκτες ερωτήσεις: "Πώς γνωριστήκατε; Γιατί αυτός ο σεβασμός; Τι συμβαίνει;" Τότε μου εξομολογήθηκε ότι τα τελευταία 6 χρόνια είχε δύο μακροχρόνιες σοβαρές σχέσεις με έναν Ιταλό και έναν Γάλλο που είχαν ξενοδοχεία στο Πουκέτ. Κάπου εκεί, βρήκα μια απάντηση για το γεγονός ότι σε αντίθεση με πολλούς Ταϊλανδούς, μιλούσε άπταιστα αγγλικά και γαλλικά. Αλλά γιατί είχε μείνει μόνη της; Μου είπε ότι είχε χωρίσει πρόσφατα και αναζητούσε μια σοβαρή σχέση, όχι για να παίξει παιχνίδια. Χμμ, ωραία και ακούγεται λογική και ενδιαφέρουσα, αλλά τη ρώτησα αμέσως "Α, γιατί επέλεξε εμένα; Δεν έχω ξενοδοχεία, δεν έχω επιχείρηση ούτε εδώ ούτε στη Βουλγαρία!". Η απάντησή της ήταν καταπληκτική, είπε: "Επειδή βαρέθηκα τους ψεύτες και εσύ είσαι ειλικρινής και η ειλικρίνειά σου είναι "γραμμένη" στα μάτια σου"... κάπου εδώ ήρθε άλλο ένα μεγάλο σοκ.
Σκέφτηκα: "Αυτή είναι μια τρομακτικά πονηρή αλεπού! Αλλά, τι στο καλό, ας διασκεδάσουμε λίγο". Η ταινία άρχισε να γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα για μένα, σαν να μην ήμουν εγώ ο πρωταγωνιστής. Αφήστε με να προχωρήσω. Γύρω στις 4 τα ξημερώματα, επιστρέψαμε στο Hollywood Bar, το οποίο αποδείχθηκε ο φιλικός σταθμός τερματισμού κάθε βραδιάς. Εκεί, κάπου, μετράγαμε ποιοι από εμάς ήταν διαθέσιμοι εκείνες τις ώρες της νύχτας. Η βουλγαρική παρέα μου ρώτησε αμέσως για το αποτέλεσμα του τεστ. Όταν τους είπα τι είχε συμβεί, αποφάσισαν ότι και πάλι θα με διέψευδαν. "Εντάξει, ας προσπαθήσουν", είπα, αποφασίζοντας αποφασιστικά ότι δεν θα δεθώ πλέον με τις προσπάθειές τους να μου χαλάσουν τη διάθεση αυτές τις 14 ημέρες. Τέλος πάντων, είχαμε πολλά πράγματα να κάνουμε μαζί, γυρίσαμε με την παρέα σε πολλές διαφορετικές παραλίες και ενδιαφέροντα μέρη στο Πουκέτ, πολλές θαλάσσιες εκδρομές, στα νησιά Σιμιλάν, Ράγια, Κοράλ, Κράμπι, Τουπ, Τσικ, Πόντα, σπηλιά Πρα Νανγκ κ.λπ.
