33. Περάσαμε την επόμενη μέρα εξερευνώντας τους μικρότερους ναούς της Μπανγκόκ και το εμπορικό κέντρο Siam Paragon.



Καθώς ήταν η προτελευταία μας μέρα στην Μπανγκόκ, δεν σηκωθήκαμε τόσο νωρίς όσο συνήθως. Περίπου στις 10:30 ήμασταν στο πρωινό, απολαμβάνοντας τη μεγάλη ποικιλία φρούτων και πιάτων. Παράξενο γιατί, μέσα σε τόσα φρούτα, που σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη έχουν ενδιαφέρον ακόμα και στην εμφάνιση, πόσο μάλλον στη γεύση, εγώ ήμουν αυτή που έψαχνα το καθημερινό μου... καρπούζι. Ανεξήγητο ακόμα και στον εαυτό μου, γιατί στη Βουλγαρία το φρούτο αυτό το καλοκαίρι είναι άφθονο. Το άλλο πράγμα που φάγαμε και οι δύο ήταν μπέικον και αυγά. Εγώ πείνασα και κατάπια ακόμα και τώρα. Τελειώσαμε το πρωινό μας και ξεκινήσαμε για το πλάνο που είχαμε περιγράψει για την ημέρα. Αφού επισκεφτήκαμε μερικούς ναούς, ήθελα πολύ να πάρω μια από αυτές τις εκδρομές με τουκ-τουκ για 80 μπατ που τελειώνουν με μια επίσκεψη και μια τρίτη τελευταία στάση στο κατάστημα ρούχων. Όταν είπα στη σύζυγό μου ότι εκεί είναι λίγο τρελοί και δεν σε αφήνουν να φύγεις μέχρι να αγοράσεις κάτι, κατά κάποιο τρόπο δεν με πίστεψε ακριβώς. Το "λίγο τρελοί" ήταν πολύ ήπιο, ήταν εντελώς απειλητικοί και αγενείς. Δεν ήταν και τόσο δύσκολο να βρούμε μια τόσο καυτή προσφορά. Ήταν μόνο 80 μπατ, καθώς οι τρεις υποχρεωτικές στάσεις και τα μαγαζιά που έπρεπε να δούμε πλήρωναν τα καύσιμα του οδηγού του tuk tuk για να μεταφέρει τους τουρίστες πελάτες του. Τσεκάραμε τα δύο πρώτα μαγαζιά και καταλήξαμε στο μαγαζί με τα ρούχα. Θυμάμαι πολύ καλά το όνομά του, αλλά από σεβασμό στη δουλειά τους, δεν θα το αναφέρω για να μην εκνευρίσω τους μελλοντικούς επισκέπτες. Στην είσοδό του μας υποδέχτηκαν δύο νεαροί, φιλικοί και πολύ εμπνευσμένοι τύποι. Καθίσαμε για ορεκτικά στον πρώτο όροφο, μπερδευτήκαμε με τον κανονικό αριθμό δωρεάν ποτών για να διαλέξουμε, και στη συνέχεια μας έδωσαν μερικούς καταλόγους για να δούμε από πριν και να σχηματίσουμε τις επιλογές μας. Σε αυτό το στάδιο, η σύζυγός μου με κοιτούσε με χαμόγελο και όταν αποφάσισε ότι την είχα πειράξει ευγενικά, ήρθε μια ακόμη πιο ευγενική πρόσκληση να ανέβουμε στον δεύτερο όροφο. Καθίσαμε, κρατώντας τους καταλόγους μας, και γύρω μας εμφανίστηκαν αρκετοί άνθρωποι που έδειχναν κακοί. Ένας άλλος κύριος εμφανίστηκε απέναντί μας, χαιρετώντας μας δυνατά με "Καλώς ήρθατε!" και "Τι θα αγοράσετε;". Με αυτοπεποίθηση, αλλά και με λίγο φόβο, μοιράστηκα μαζί του ότι δεν είχαμε τελειώσει ακόμα με την επιλογή. Τότε ο φίλος μας ούρλιαξε, μας κοίταξε σούπερ κατσουφιασμένος και φώναξε στους ανθρώπους γύρω του σαν να έφταιγαν αυτοί που δεν μας εξήγησαν πόσο καταπληκτικά ήταν τα ρούχα τους. Η σύζυγός μου είχε αρχίσει να ανησυχεί και νόμιζε ότι συμμετείχαμε στην "Κάντιτ Κάμερα", αλλά αλίμονο, ήταν προφανές και τρομακτικό της. Οι φωνές συνεχίστηκαν και το δάχτυλο άρχισε να δείχνει στις σελίδες των περιοδικών και των φυλλαδίων συνοδευόμενο από ερωτήσεις σχετικά με τις επιλογές μας. Βλέποντας ότι η Μέι είχε αρχίσει να είναι κάτι παραπάνω από λίγο σφιγμένη, άρχισα να εφαρμόζω τις υποκριτικές μου ικανότητες σε μια προσπάθεια να ξεγελάσω το συνοφρυωμένο κοινό που μας περιτριγύριζε. Μουρμούριζα επανειλημμένα ότι δεν ήξερα αγγλικά και δεν καταλάβαινα καθόλου τι μου έλεγαν και τι ήθελαν από εμάς, κουνώντας τα χέρια μου και δείχνοντας έκπληκτος. Όλη αυτή η κακαφωνία και ο καβγάς συνεχίστηκε για μερικά λεπτά ακόμα και έγινε αρκετά άγρια, όταν κάποια στιγμή τα νεύρα του κυρίου τον εγκατέλειψαν και με μια ακόμα κραυγή μας πέταξε έξω από το μαγαζί. Έξω, ο οδηγός τουκ-τουκ αναρωτιόταν αν έπρεπε να μας πάρει και να μας πάει στο αρχικό σημείο από το οποίο ξεκινήσαμε, και αυτή ήταν η συμφωνία, ή αν έπρεπε να φύγει κι αυτός. Τέλος πάντων, μας πήρε και δεν μας ρώτησε καν τι συμβαίνει, δεν είπε λέξη στη διαδρομή και μας κοίταξε στον καθρέφτη χλωμές. Εμείς οι ίδιοι το πήραμε γρήγορα όλο αυτό με ένα χαμόγελο, αλλά εγώ ήμουν πιο χαλαρός για να αποδείξω στο φίλο μου ότι δεν έλεγα ψέματα. Λίγο αργότερα αποφασίσαμε να ελέγξουμε το εμπορικό κέντρο Siam Paragon. Υπήρξε μια γρήγορη μπουκιά φρούτων και καφέ και μια περιήγηση στα καταστήματα. Το εμπορικό κέντρο είναι ένα από τα πιο δημοφιλή στην Μπανγκόκ, πολύ κομψό και καλά διαμορφωμένο. Ξοδέψαμε τον περισσότερο χρόνο και την προσοχή μας στα καταστήματα, τα οποία πουλούσαν τεράστια αγάλματα που στην πραγματικότητα ήταν αποσμητικά χώρου. Με το υπέροχο στυλ όλης της Ταϊλάνδης, περιμέναμε να δούμε φαντάσματα, αλλά δεν υπήρχε κανένα. Αλλά, τουλάχιστον η αίσθηση του παραμυθιού ήταν στο ύψος των περιστάσεων και σίγουρα νιώσαμε χαλαροί, ειδικά μετά τη δραματική επίσκεψη στο κατάστημα ρούχων.


Chapters