37. Μετά από μια μέρα ξεκούρασης από τις εκδρομές και μια ώρα ενεργής χαλάρωσης και περιπάτων στο Lamai, ήρθε η ώρα να σχεδιάσουμε τη δεύτερη εκδρομή μας στο πάρκο Namuang Safari.



Συνηθίζαμε να εναλλάσσουμε τις ημέρες ανάπαυσης με εκδρομές, οι οποίες καταλάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και ήταν πολύ κουραστικές. Για να μην χάσουμε κάτι σημαντικό, την προηγούμενη μέρα είχαμε δει το κέντρο του Lamai, είχαμε δειπνήσει εκεί τοπικές σπεσιαλιτέ ψαριών, και το απόγευμα είχαμε αφιερώσει στον περιβόητο βράχο του νησιού σε σχήμα ανδρικού πέους. Την επόμενη μέρα ήμασταν μόνο οι δυο μας, χωρίς τους φίλους μας, πήγαμε μια ημερήσια εκδρομή στο πάρκο σαφάρι Namuang. Κάποτε στην πρώτη μου επίσκεψη στην Ταϊλάνδη δεν με είχε γοητεύσει η βόλτα με τους ελέφαντες, τώρα έπρεπε να την κάνω προκειμένου να ικανοποιήσω την επιθυμία του συντρόφου μου. Το επεισόδιο αυτό καταγράφεται σε μια δεύτερη οικογενειακή φωτογραφία που κοσμεί την κατοικία μας. Πριν από την προγραμματισμένη 30λεπτη βόλτα με τον ελέφαντα, κάναμε μια βόλτα με ένα τεράστιο τζιπ, με το οποίο κυκλοφορούσαν τα γκρουπ των εκδρομέων και οι οδηγοί είχαν σαφώς σκοπό να αποδείξουν πόσο καταπληκτικοί οδηγοί είναι και να ανεβάσουν την αδρεναλίνη μας πριν ανέβουμε στον ελέφαντα. Οδηγούσαν τόσο τρελά σε έναν δρόμο γεμάτο ανωμαλίες και σημεία ανάβασης που ζαλιστήκαμε εμφανώς. Μεταξύ άλλων, εκεί μικρά παιδιά πετούσαν σε όλο το πάρκο με τα καροτσάκια των τουριστών, γεγονός που πρόσθεσε στον τεράστιο θόρυβο σε αυτό το μέρος νησιού. Περιμέναμε λίγο τη σειρά μας και σύντομα μας κάλεσαν να επιβιβαστούμε σε μια ψηλή πλατφόρμα από την οποία θα καβαλούσαμε τον ελέφαντα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς πουλούσαν εκεί μίνι μπανάνες, οι οποίες ήταν περίπου δώδεκα σε ένα δέμα. Η ιδέα ήταν να ταΐσουμε τον ελέφαντα όσο διαρκούσε η 30λεπτη διαδρομή. Αυτό μας άρεσε ως ευκαιρία και αγοράσαμε δύο δεσμίδες. Ήδη με την επιβίβαση, πάτησα κατά λάθος σε μια περιοχή κοντά στο κεφάλι, γεγονός που προκάλεσε κάποια δυσφορία στο ζώο. Σύντομα όλα ηρέμησαν, πήραμε τις θέσεις μας στο παγκάκι που είχε τοποθετηθεί ειδικά στην πλάτη του και στο κεφάλι του καθόταν ένας ντόπιος Ταϊλανδός, ο οποίος κρατούσε στο χέρι του μια μακριά και χοντρή μεταλλική σούβλα, με την οποία έλεγχε τον ελέφαντα από το να βγάλει τον κορμό του προς τα πίσω και να μας βλάψει. Ο περίπατος ξεκίνησε, αλλά ο ελέφαντας αποδείχθηκε λίγο νευρικός και συχνά δεν υπάκουε στις εντολές που είχαν δοθεί. Για μένα προσωπικά, αυτή η συμπεριφορά ήταν σημάδι επικείμενου προβλήματος. τα πρώτα λεπτά υπήρξε και μια στιγμή φιλικότητας, καθώς δίναμε στον κορμό του ελέφαντα μια μπανάνα σε κάθε φορά που έφτανε προς το μέρος μας, έτσι μας είχαν μάθει. Κάποια στιγμή μας τελείωσαν οι μπανάνες και στο επόμενο πέταγμα της προβοσκίδας δεν υπήρχε τίποτα να του δώσουμε. Κάτι μέσα μου συσπάστηκε εκείνη τη στιγμή και ανησύχησα τρομερά πολύ. Κατάφερα σούπερ γρήγορα να προειδοποιήσω τη γυναίκα μου να μην κάνει ψεύτικες κινήσεις, καθώς δεν είχαμε άλλες μπανάνες, και με αυτή τη νευρικότητα να μην ρισκάρω να νομίσει ο ελέφαντας ότι προσπαθούμε να παίξουμε μαζί του και του δίνουμε επίτηδες άδεια χέρια. Η κατάσταση δεν φαινόταν καθόλου ειρηνική, παρ' όλα αυτά, συνεχίσαμε την πεζοπορία. Αθλητικά buggies, τα οποία αποτελούσαν μέρος της τουριστικής ατραξιόν στο πάρκο, άρχισαν να σαρώνουν γύρω μας με μεγάλη ταχύτητα και να κάνουν θόρυβο. Ο ελέφαντας γινόταν όλο και πιο νευρικός και το αγόρι που καθόταν πάνω του τον απέσπασε προσωρινά μέχρι να περάσουν τα buggies και να του αφήσουν λίγο χρόνο να ηρεμήσει. Προφανώς, όλοι μας θέλαμε να είναι έτσι, αλλά δυστυχώς. Λίγα μέτρα μετά τη συνέχιση της πεζοπορίας το αγόρι σταμάτησε και κατέβηκε. Μας πρότεινε να βγάλουμε μια φωτογραφία την οποία θα μας πουλούσαν σε ειδική κορνίζα και συμφωνήσαμε. Ο ελέφαντας συνέχισε να συμπεριφέρεται νευρικά και δεν ήθελε να μείνει ειρηνικά. Ένιωσα ότι η αρτηριακή μου πίεση ανέβαινε αργά αλλά σταθερά. Τότε ζήτησα από το αγόρι να προχωρήσουμε γρήγορα και να τελειώσουμε την πεζοπορία μας νωρίτερα, λίγο μετά το 10ο λεπτό. Έκανε ένα βήμα προς τον ελέφαντα και προσπάθησε να σκαρφαλώσει. Σε μια ειρηνική κατάσταση ο ελέφαντας συνήθως τεντώνει το πόδι του και σηκώνει τον οδηγό του με το πόδι του βοηθώντας τον να ανέβει. Εκείνη τη στιγμή, όμως, αυτό δεν συνέβη. Ο ελέφαντας αρνήθηκε να βοηθήσει το αγόρι και συνέχισε να παραληρεί. Με μερικές λέξεις, πιθανότατα στα ταϊλανδέζικα, παρά την αντίθεση και την απόλυτη απροθυμία του ελέφαντα να βοηθήσει, το αγόρι κατάφερε να ανέβει. Ο ελέφαντας άρχισε να πετάει τον κορμό του, το αγόρι ήταν επίσης ανήσυχο και τον συγκρατούσε συνεχώς με τη μεταλλική ράβδο και εκστόμιζε μαθημένες φράσεις. Ήμασταν τυχεροί ως ένα βαθμό που η πλατφόρμα ήταν σχετικά κοντά και 2 λεπτά αργότερα κατεβήκαμε τον ελέφαντα ενώ αυτός συνέχιζε να είναι δυσαρεστημένος από κάτι. Κάπου εδώ φωτίστηκα και θυμήθηκα για τρίτη φορά την πρόβλεψη της γριάς από το πάρκο της Μπανγκόκ. Επιζήσαμε και πάλι αλλά άρχισα να αναρωτιέμαι τι θα μας συνέβαινε στη συνέχεια μέχρι το τέλος της παραμονής μας στο νησί Σαμούι. Εδώ θα πω τι συνέβη σε μια τέτοια κατάσταση στο νησί Σαμούι, μόλις 8 ημέρες αργότερα μετά την πεζοπορία μας. Ο 36χρονος Σκωτσέζος Gareth Crow σπρώχτηκε μαζί με την 16χρονη κόρη του από τον κορμό ενός ελέφαντα ενώ έκαναν πεζοπορία. Ο πατέρας σκοτώθηκε επί τόπου, ενώ η κόρη κατάφερε να διαφύγει. Η αιτία δεν μπόρεσε να εντοπιστεί αλλά μια από τις εκδοχές ήταν ότι ο πατέρας ξεγελούσε το ζώο με μια μπανάνα και αυτό αγρίεψε. Μήπως συνέβη αυτό με τον δικό μας ελέφαντα, αναρωτιέμαι; Χμμμ, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αλλά το τραγικό γεγονός συνέβη μόλις λίγες μέρες μετά το δικό μας. Γι' αυτό είπα ότι έπρεπε να θυμάμαι τότε εκείνο το βλέμμα μέσα από τα κίτρινα μάτια της ηλικιωμένης Ταϊλανδέζας και τα λόγια της ότι δεν θα επέστρεφα ποτέ στην πατρίδα μου. Επιζήσαμε και πάλι και επιστρέψαμε στο σπιτάκι μας, κάναμε ένα ντους, αλλάξαμε και πήγαμε πάλι μια βόλτα στο Chewang με τους Βούλγαρους φίλους μας. Ενώ τρώγαμε ψάρι με ψητό καλαμπόκι για δείπνο, τους είπα το δράμα μας που είχε αίσιο τέλος. Ήρθε η ώρα να σχεδιάσουμε το επόμενο ταξίδι μας, καθώς πήγαμε πάλι μόνοι μας. Ειλικρινά ή όχι, προφανώς οι φίλοι μας δεν ήθελαν να γίνουν συμμέτοχοι και μάρτυρες μιας άλλης δραματικής έκβασης μέχρι το τέλος της διαμονής μας στο Σαμούι. Όταν τελειώσαμε το δείπνο μας, πήγαμε στο τοπικό εμπορικό κέντρο για μια βόλτα μαζί τους και στη συνέχεια επιστρέψαμε περνώντας από το ταξιδιωτικό γραφείο για να κλείσουμε κάτι μετά από δύο ημέρες, επειδή την επόμενη μέρα ήταν το παραδοσιακό πάρτι της Πανσελήνου στο οποίο σχεδιάζαμε να παρευρεθούμε. Η κράτηση ήταν πλήρης - για τις 24 Ιανουαρίου 2016 είχαμε 2 εισιτήρια για τον τελικό προορισμό του νησιού Ao Nang Yuan περνώντας από το Koh Phangan χωρίς να κατέβουμε από το όχημα- το πακέτο περιλάμβανε ένα γεύμα στο Koh Tao. Είπα την ημερομηνία επίτηδες γιατί θα ήταν το επόμενο, τέταρτο μεγάλο μας δράμα για το οποίο θα σας μιλήσω αργότερα.


Chapters