18. Τον Ιανουάριο του 2014 ήρθε η ώρα για το δεύτερο ταξίδι μου στην Ταϊλάνδη.



Σίγουρα, 3 ολόκληρα χρόνια αργότερα. Αλλά, πιστέψτε με, ζούσα μεταφορικά στην Ταϊλάνδη μετά το έργο, κάθε μέρα. Φυσικά, η συγκίνηση και το συναίσθημα του να βρίσκεσαι εκεί επί τόπου δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο. Δύο μήνες νωρίτερα, το 2013, ήρθε η ώρα για μια σοβαρή οργάνωση και μετά από μια ακόμη προωθητική ενέργεια της Qatar Airways, περίπου 25 άτομα από διάφορες φιλικές εταιρείες, ξεκινήσαμε για 14 ημέρες στο Πουκέτ. Δεν θα παραλείψω ούτε εδώ τη διασκεδαστική πλευρά της συνολικής οργάνωσης. Για να κάνουμε καλύτερη την τιμή του εισιτηρίου μας, κλείσαμε εισιτήρια με 10ωρη διανυκτέρευση, αναχώρηση στη Ντόχα (Κατάρ), επιστροφή στην Κουάλα Λουμπούρ. Γρήγορα στις αρχές Ιανουαρίου 2014, όταν φτάσαμε ήδη στη Ντόχα και από τις 10 το βράδυ, έπρεπε να σκεφτούμε τι θα κάνουμε μέχρι τις 8 το πρωί της επόμενης ημέρας. Αυτό ήταν 10 ολόκληρες ώρες. Δεν μας επιτρεπόταν να φύγουμε από το αεροδρόμιο, γεγονός που έκανε την κατάστασή μας ακόμη χειρότερη. Ξεκίνησαν άσκοπες περιηγήσεις (το αεροδρόμιο είχε ακόμα τον παλιό του σχεδιασμό) και κάθε είδους προσπάθειες σπατάλης χρόνου που περιλάμβαναν ποτά, φαγητό και παιχνίδια με χαρτιά. Μας φάνηκε ότι ο χρόνος έμεινε στάσιμος. Αλλά, όταν μάθαμε πού πηγαίναμε... πολλοί από τους φίλους μου πήγαιναν για πρώτη φορά και ο τρόμος τους ήταν ακόμα μεγαλύτερος. Ήρθε η ώρα για την πτήση μας, η οποία ήταν προγραμματισμένη με μία ώρα στάση στην Κουάλα Λουμπούρ, χωρίς να βγούμε από το αεροπλάνο και έτσι φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Πουκέτ το βράδυ. Μέχρι να βρούμε διαθέσιμα ταξί, μέχρι να φτάσουμε στο Patong, μέχρι να τσεκάρουμε στα διάφορα ξενοδοχεία που είχε επιλέξει ο καθένας, σύμφωνα με τις διάφορες φιλικές εταιρείες, και άλλες 2 ολόκληρες ώρες είχαν περάσει απαρατήρητες. Η κούραση είχε αρχίσει να μας καταβάλλει, είχαμε να κοιμηθούμε σχεδόν 2 ημέρες. Σχεδιάζαμε όλοι να κοιμηθούμε, άλλωστε είχαμε μπροστά μας 2 ολόκληρες εβδομάδες χαλάρωσης και διασκέδασης. Ναι, αλλά όχι... Μερικοί φίλοι μας έδωσαν την ιδέα να πιούμε ένα ποτό στην Bangla Road. Και... όταν πας εκεί για ένα ποτό, συνήθως μένεις εκεί μέχρι το επόμενο πρωί. Χωριστήκαμε σε 4 παρέες, η καθεμία επέλεξε το μπαρ και το στυλ μουσικής που προτιμούσε και απορροφήσαμε την ατμόσφαιρα της Merry Street. Θυμάμαι ότι όλοι είχαμε αγοράσει τοπικές κάρτες κινητής τηλεφωνίας για να έχουμε γρήγορη σύνδεση μεταξύ μας, και γύρω στις 4 το πρωί λάβαμε μηνύματα για ένα βουλγαρικό πάρτι και συγκέντρωση στο Hollywood Bar. Είπα αμέσως "Λοιπόν, τώρα οι Ταϊλανδοί θα ξέρουν πού είναι η Βουλγαρία". Δεν απείχα πολύ από την αλήθεια, μόνο εμείς ξέρουμε να κάνουμε πάρτι ώστε να μας θυμούνται για πολύ καιρό. Η επόμενη κορύφωσή μου που σχετίζεται με την Ταϊλάνδη ξεκινά κάπου εδώ.


Chapters