Σηκωθήκαμε νωρίς και δεν είχαμε πολύ χρόνο γιατί το απόγευμα είχαμε μια πτήση μιας ώρας με την Air Asia για το Πουκέτ. Τέλος πάντων, εκμεταλλευτήκαμε μια τελευταία βόλτα με ταξί Tuk-tuk που είχε ήδη μετατραπεί στο αγαπημένο μας μέσο μεταφοράς. Πέσαμε πάνω σε έναν οδηγό που μας ξεχείλισε την προσφορά της χρονιάς. "Μόνο 80 μπατ αλλά πρέπει να μπείτε και να ρίξετε μια ματιά σε κάποια 3 μαγαζιά ακόμα και αν δεν αγοράσετε τίποτα". Ένα υπέροχο φινάλε για την Μπανγκόκ, σκεφτήκαμε. Μπήκαμε σε ένα μαγαζί για σουβενίρ, μετά σε ένα κατάστημα με χρυσά και ασημένια κοσμήματα. Στο τέλος ... ήταν η κορύφωση. Η τρίτη στάση αποδείχτηκε ύπουλη και μάλιστα επικίνδυνη για να το θέσουμε ήπια. Οι ιδιοκτήτες αυτού του διώροφου καταστήματος, το όνομα του οποίου δεν θα πω επίτηδες, μας "ζήτησαν" πολλές φορές να αγοράσουμε κάτι αν θέλαμε να βγούμε σώοι και αβλαβείς. Η ευγενική έκφραση που παρατηρείται με την πρώτη ματιά στα πρόσωπά τους, η ιδιαίτερη φιλοξενία στην οποία ήπιαμε δωρεάν μπύρα, νερό και αναψυκτικό, ωστόσο τα χαρακτηριστικά τους εκδήλωναν όραμα και επίπληξη που μας ενοχλούσε. Αυτό ώθησε τον φίλο μου να αγοράσει 2 πουκάμισα, μετά από το οποίο άλλαξαν απότομα τον τόνο τους. Μετά από αυτή την απόλυτη φρίκη, ή τουλάχιστον έτσι αισθανθήκαμε, κατευθυνθήκαμε προς το αεροδρόμιο για την επερχόμενη πτήση εσωτερικού για το Πουκέτ.