We stonden vroeg op om om 6 uur klaar te zijn en het busje te halen om ons naar de haven te brengen. We hadden allebei veel nachtmerries gehad, maar pas aan het eind van de dag deelden we ze. Nog interessanter was dat onze moeders hetzelfde hadden gedroomd. Kort voordat ze ons ophaalden, bedacht ik hoeveel geld ik mee moest nemen. Het is gebruikelijk dat pakketaanbiedingen alle benodigdheden omvatten - vervoer, drankjes onderweg en lunch op de locatie. Dit betekende dat ik wat geld mee moest nemen, want er was niets om het aan uit te geven. In eerste instantie nam ik ongeveer 600 baht (15 euro) mee, we liepen naar buiten en gingen op weg naar de bushalte voor het complex waar we werden verwacht. Op onverklaarbare wijze, en voor mij, zorgde iets ervoor dat ik terugging om nog eens 2.000 baht te halen uit de metalen geldkist waar we geld en documenten bewaarden. Later zou blijken dat we ze nodig hadden, en zelfs nog veel meer, maar alles in orde. We waren nu op weg naar de haven. Buiten was het zonnig weer, maar er stond al vroeg een licht briesje, dat meteen indruk maakte toen we op het punt stonden de open zee op te gaan. En het eindpunt van vertrek was 2 uur varen met de speedboot, lang genoeg om het weer in de gaten te houden. In de haven werden we begroet met koffie, fruit en gebak, in een speciale ruimte voor de mensen die aan boord van de speedboot zouden gaan. Het was tijd en we vertrokken. De eerste stop was na 30 minuten, namelijk Koh Phangan. Meer mensen gingen aan boord en we gingen op weg naar het eiland Ao Nang Yuan. De wind wakkerde een beetje aan en dat gold ook voor de opwinding en het gestuiter van de speedboot. Mijn vrouw keek me aan en vroeg of dit normale deining was en of het normaal was voor deze breedtegraad. Ik kon niet anders dan het bevestigen om haar niet verder te storen. Helaas begonnen de mensen om ons heen die gevoeliger waren over te geven. Maar goed dat we speciale druppels bij ons hadden om deze processen te beteugelen, ik had tenslotte een apotheker bij me. Mijn vrouw nam ook de druppels en de zorgen namen de overhand. Er waren ook dappere mensen die helemaal geen aandacht besteedden aan wat er aan de hand was, maar wel een oogje in het zeil hielden. Na anderhalf uur dobberen en slingeren naderden we onze bestemming. Letterlijk een kilometer ervoor, vanaf de boot al duidelijk te zien, besloot de wind plotseling zijn snelheid te verhogen, wat resulteerde in zo'n 2 opstijgingen van de boot in de lucht, alsof we een vogel waren. De eerste schade was een feit. Een Engelssprekende opa zat tijdens de tocht naast ons met zijn drie kleinkinderen van ongeveer 25 jaar oud. Kort voordat de wind opstak, waren de kleinkinderen naar de boeg van de boot gegaan om bruin te worden en een beter uitzicht te krijgen. De allereerste keer dat de boot de lucht in ging, vloog de kleindochter met een angstige gil als een raket omhoog en we stonden allemaal verstijfd omdat we, hoewel het incident al seconden oud was, niet wisten of ze weer naar beneden was gekomen toen ze in de boot viel of dat ze al op zee was. Ze had geluk, misschien omdat ze iets te zwaar was en haar gewicht haar terug naar de boot bracht, maar in korte tijd viel ze flauw en raakte bewusteloos. We waren allemaal erg ongerust, eerst over het meisje en toen begonnen de vragen over hoe we terug zouden komen naar Samui. Minuten later kwamen we aan op het eiland en het meisje begon tekenen van bewustzijn te vertonen. We stapten van de boot en hadden ongeveer twee uur de tijd om te genieten van de ongelooflijke schoonheid van het eiland, dat uit twee kleine eilanden bestond, het ene iets groter dan het andere, en de twee waren niet verbonden door land, maar we moesten in het water lopen, wat ze toestond, en het was net boven onze knieën. Unieke schoonheid, een mix van wit zand en sprankelend groen water. We hadden ook tijd om naar het strand te gaan en een van de kliffen te beklimmen tot het hoogste punt om alles van bovenaf te zien. Dit liet even op zich wachten en na wat ijs en drankjes gingen we naar dit View Point. Het was zo warm dat ik er bier bij deed. We betaalden voor al deze extra's en ze waren niet inbegrepen in de pakketprijs en het is maar goed dat ik meer geld heb meegenomen. Al onze vrije tijd verdampte super snel en we moesten terug op de snelle boot voor ongeveer 10 minuten om over te stappen naar het nu grotere eiland Koh Tao in de buurt, waar een buffet in Thaise stijl op ons wachtte met veel eten en ... bier. De wind was geen grapje en nam steeds meer in intensiteit toe. Hoewel 10 minuten misschien kort lijkt, werd het stuiteren en vliegen in het water ook veel en de mensen om ons heen werden steeds ongeruster, net als wijzelf. Helaas toonden beide kapiteins van de boot onzekerheid en angst, wat de sfeer nog erger maakte. We waren net bij het andere eiland aangekomen toen de hoofdkapitein iets zei waardoor we wisten dat de situatie erg gespannen was. Ik herinner me zijn extreem bezorgde blik, die contact maakte met ieder van ons afzonderlijk en eindigde met de woorden "Als jullie willen dat ik jullie levend naar huis breng, luister dan goed naar mijn instructies!". Ik kan me voorstellen hoe jullie je in onze schoenen zouden voelen. Te midden van de bleke blikken en toenemende angst, kwamen er veel vragen aan de kapitein, konden we de storm uitzitten en zelfs op het eiland slapen? Zijn volgende zin sloeg nog een nagel in de laatste overgebleven waaghals, die tot dan toe geen gêne had getoond. De kapitein mompelde "Nee, het wordt de komende twee dagen nog slechter weer!". De lunch gaf iedereen valselijk een sprankje hoop, vooral omdat we in een baai lagen en de zee er daar heel kalm uitzag. Ik moet bekennen dat mijn toestand erg verontrustend was en mijn vrouw en ik hadden een eenduidig gesprek over hoe we met deze situatie moesten omgaan. Terwijl we van gedachten wisselden over dit onderwerp, zag ik in de verte dat een ander jong Engels sprekend stel dat op onze boot zat iets roods in hun handen hadden dat leek op een ticket voor een ander voertuig. Ik schoot meteen overeind om te vragen of ik het goed zag. Ja, ik bleek gelijk te hebben. Ze hadden allebei een kaartje gekocht voor een groot rood schip om zich veiliger te voelen. Ik keek op mijn horloge, het was half drie 's middags en om drie uur was ons verzamelpunt om in de tegenovergestelde richting te vertrekken. We sneden de lunch in, ook al had ik ontzettende trek en had ik een extra portie genomen. Binnen 2 minuten waren we bij de belangrijkste haven, , waar we ook zouden proberen over te stappen. Terwijl ik liep herinnerde ik me de gelegenheid van de ochtend waar ik zonder echte reden terugging voor nog eens 2000 baht. We stonden al voor de loketten, die druk en vol waren. We vroegen wat de prijs was en of er nog kaartjes waren voor hetzelfde grote schip. Helaas, we kregen een negatief antwoord. We informeerden meteen naar een andere optie. We vonden echter nog een laatste, want 15.00 uur was de laatst mogelijke vertrektijd voor het schip voor die dag. Het havenloket had nog 2 kaartjes voor de Lomprayah Catamaran, die een capaciteit had voor 461 mensen. De kaartjes kostten ons precies 1.200 baht. Ik keek in mijn portemonnee en zag dat we uiteindelijk 1.299 baht overhielden. Uniek geluk. We mochten echter geen gebruik maken van de shuttle naar ons hotel omdat de catamaran in Samui in een andere haven bleek te stoppen dan de haven die in onze pakketprijs voor de snelle boot zat. De transfer kostte 200 baht per persoon, maar wij zaten vast aan 99. Ik vertelde de kassier over onze drama's en vroeg of ze ons kaartjes konden geven en in het hotel konden betalen. Maar dat lieten ze niet toe, wat normaal is. "Wat maakt het ook uit, het belangrijkste is dat we veilig thuiskomen, daarna denken we wel na over de transfer," zei ik. Ik liep gewapend met een gerust hart langs de grote catamaran, waarvan je snel zult merken dat het niet voor niets was. Mijn vrouw rende snel naar buiten om de kapitein van de snelle boot te waarschuwen dat we de terugweg met hen zouden laten vallen. Door haar woorden was de goedkeuring op zijn gezicht te lezen dat een paar man meer voor hem geen probleem zou zijn. Vijf minuten voordat de catamaran vertrok, zaten we op onze plaatsen toen ik, zichtbaar kalm, om het wachtwoord voor internet vroeg. Niemand van het cabinepersoneel, dat ook erg nerveus leek, besteedde enige aandacht aan mij.