35. De eerste nacht en overnachting na onze aankomst in Samui begonnen veelbelovend en meer dan leuk.



Zoals ik hierboven al had verteld, hadden twee vriendelijke Bulgaarse families Samui een maand bezet en genoten daar van hun tijd. Toen we in Samui landden na een vlucht van een uur met Bangkok Airways, stonden de mannen van onze groep ons op te wachten op de luchthaven om ons in hun huurauto naar het "Lamai Bayview Resort" te brengen, dat ongeveer 40 minuten van de luchthaven lag. We haalden onze koffers op en begonnen rond te kijken naar onze mensen. Het duurde niet lang voordat we de twee zagen, die een geweldig kleurtje hadden gekregen in de twee weken dat ze er voor ons waren en met een bordje waarop stond "For Two Lovers". Het was een heel lief welkom dat ons ontroerde en onze tijd in Samui begon in echte romantische stijl. We reisden al in de auto van onze vrienden en wierpen nieuwsgierige blikken uit het raam. De eerste informatie over de plek die je bezoekt, gaat altijd gepaard met een ongekende nieuwsgierigheid. Hoewel het donker was en laat werd, zagen de bewegingen en emoties op de gezichten van zowel de lokale bevolking als de toeristen er veelbelovend uit. We naderden de afslag naar de compound met onze rieten huisjes in Lamay. Onze eerste indrukken toen we afsloegen waren dat we een onverharde landweg opreden waar de autobanden, naast sporen, ongelooflijk veel stof achterlieten. 500 meter verder, na nog twee kleine bochten, stonden we nu voor de receptie. Terwijl we onze papieren invulden, brandend van nieuwsgierigheid, haastten we ons naar ons toegewezen huisje om de locatie te zien. "Het Lamai Bayview Resort had 26 privéhuisjes, gebouwd op een terrein van 6000 vierkante meter met een privéstrand. Ons huisje stond toevallig aan het strand, het laatste aan de linkerkant, met uitzicht over het complex vanaf de receptie naar de zee. We werden omringd door een 3 meter hoge begroeiing van bananenbomen, die er een beetje intimiderend uitzag als je bedenkt wat er zich in die begroeiing afspeelde. Ik zal hier tussenvoegen dat slangen de meest onaangename dieren zijn die ik kan bedenken en ik voel een ongekend gevoel van angst, alleen al als iemand ze noemt, laat staan als ik ze in levende lijve zie. Hoe dan ook. We vulden het papierwerk in, onze vrienden hielpen ons settelen en vertrokken. Er was een nieuw leuk deel voor ons. We liepen ons nieuwe huis binnen, zetten onze koffers neer en de huisinspectie begon. Als ik je daarover vertel, moet je ergens blijven zodat je niet omvalt van het lachen. De receptie gaf ons een zaklamp omdat de lichten in de huisjes gedimd waren, zodat we om te beginnen onze omgeving konden verkennen. Ik weet nog dat ik die zaklamp in mijn hand nam en er letterlijk meerdere keren mee door dat huisje liep, op zoek...naar slangen. Ja! Mijn fobie voor deze wezens is onbeschrijfelijk groot. Na een minutieuze inspectie kalmeerden we en maakten we ons klaar om te gaan slapen, wat helemaal niet makkelijk was na zo'n emotionele controle van alle mogelijke gaten, onder de matras van het bed, in de kast, op het terras, rond het huis, in het badkamerkrozet, in de toiletpot. Er was misschien niets, maar alleen al het gevoel dat er waarschijnlijk wel iets was, was angstaanjagend. Ik vergat te vertellen dat het beroep van mijn vrouw apotheker is, en een kwart van onze koffers werd ingenomen door zwaar geschut tegen muggen en middelen tegen allerlei kwalen. Zoals ze altijd zei: "Om te moeten helpen in tijden van nood en willekeurige mensen om ons heen". Muggen zijn onvermijdelijk op een eiland, dus het idee om veel opties te hebben om ze tegen te gaan was helemaal niet slecht. Van pleisters voor op de muur in huis, lichaamssprays, een ultrasoon apparaat tot armbanden en beenbanden. We hadden ook gels om op te deppen als en wanneer een mug al door dat schild van ons heen wist te breken. Terug naar onze eerste indrukken van het huis en slaaptijd. Voor het geval dat, stonden we op om onze koffers te sluiten, opdat er geen reptielen in zouden kruipen die ons een onaangename verrassing zouden bezorgen wanneer we een nieuw kledingstuk zouden pakken.

En de mini-hagedissen, die ik krokodillen noemde, kropen overal rond de huizen. Wat we ook dachten, de vermoeidheid overheerste en we deden een poging om in slaap te vallen, vergezeld van veel gedraai en nachtmerries. Het bed was tegen de muur geplakt en ik zat aan de buitenkant, wat weer vreselijke ongemakken betekende voor mijn maatje, die het gevoel had dat ze in een gevangenis zat, en in onze ergste gedachten... in een terrarium. Oké schat, we kwamen tot leven na de eerste nacht, stonden op en keken naar wat er gebeurde op het terras van het kleine huisje. Het was een fascinerend gezicht - zonnig weer, een zacht briesje, wit zand onder onze ramen, groen zeewater, een openluchtmassagestudio met Thaise vrouwen eromheen, een klein zwembad onder het restaurant, dat op zijn beurt tafels had neergezet met een geweldig uitzicht van bovenaf op al dit wonder. We waren in de hemel. Hoewel onze middernachtelijke gedachten ons regelmatig een blik lieten werpen op de hoge begroeiing naast ons huisje, die ons aan één kant nadrukkelijk had overgenomen. Zoals ik hierboven al vertelde, waren we het laatste huis, maar we stonden wel aan het water. We namen een snelle douche en gingen op weg naar ons wachtende ontbijtbuffet. In navolging van Bangkok gingen we verder met gebakken en gekookte eieren, gebakken spek en veel fruit. We kozen ook voor het prachtige uitzicht van daarboven in het restaurant en vlogen letterlijk naar het strand. Je kunt je niet voorstellen hoe leuk we het vonden dat het privéstrand van het resort in tweeën was gedeeld, een kleine en een grote. De kleine lag recht onder ons huisje, alsof het alleen voor ons was. Of zo wensten en verbeeldden we het ons. Er waren precies 4 ligstoelen in het gebied, en we waren ook de eersten op het strand. Een unieke idylle. De zon verbrandde ons met haar intensiteit en al snel lagen we in het water. Wat bleek, net als bij Patong Beach kon je hier ook lang de zee in gaan, en het water stond tot onder onze knieën. Hier was de afstand zelfs langer, waarschijnlijk meer dan 200 meter. Er was echter één groot bijkomend probleem. In 2016 was er een waarschuwing voor kleine en dodelijke Irokanji-kwallen, waardoor we niet konden ontspannen zoals het hoort en we elk moment om ons heen keken, wat veel van het prettige gevoel wegnam. Na een paar uur op het strand, dat gepaard ging met een ware bierkanonade en allerlei nootjes, verveelden we ons op een gegeven moment, kleedden we ons aan en gingen we op verkenning in de omgeving. Ik ga hier ergens een haakje openen en erop wijzen dat als het om alcohol gaat, je je mij maar moet voorstellen, want mijn vrouw toonde geen enkele interesse, maar kletste kletsend nipte ze aan een dram voor gezelschap. Tegen het begin van de middag waren we te voet langs de onverharde weg die naar de hoofdstraat leidde die om Lamai Beach heen liep en aansloot op het centrale Chaweng Beach. We waren blij dat er een kleine "Family Mart" winkel beschikbaar was vlak naast de T-splitsing tussen de bovengenoemde straten. We vroegen het winkelpersoneel naar de vervoerslogistiek, zodat we later zouden weten hoe we naar het centrum van Lamai of dat van Chaweng konden komen. Ik zei al dat Thais Engels een nachtmerrie is, maar met een glimlach en wat meer improvisatie konden we het goed met elkaar vinden en werden we zelfs vrienden. We verduidelijkten deze zaken en namen een mandje mee om voorraden in te slaan voor de koelkast thuis. Ik zal proberen me te herinneren wat onze aankopen inhielden, die meestal hetzelfde waren - mineraalwater, vaten bier, veel noten en chips met verschillende smaken zeewier, wortels en groenten. We mochten het fruit en de whisky en cola niet missen. Ik kocht altijd de lokale Hong Tong omdat het een extra lokale sfeer bracht. Waar je ook naartoe reist, het is altijd leuk om zoveel mogelijk van alle lokale merken te proeven en je onder te dompelen in de tradities van het land en de plaats die je hebt bezocht. We namen onze tassen met marktproducten mee naar de lodge, vulden de koelkast en voelden ons op de een of andere manier gerustgesteld dat we aan al onze eerste vragen en wensen hadden voldaan. Het was tijd voor een korte pauze op het terras. Op dat moment dacht ik iets en deelde dat met mijn vrouw: "Overdag zijn we in de hemel, 's nachts in de hel". Lange tijd konden we niet stoppen met lachen om deze opmerking. Om de toon van het gesprek vast te houden, gingen mijn gedachten verder met een kort verhaal dat ik had gehoord dat slangen in bomen in slaap vallen en als ze dromen hun evenwicht verliezen en vallen waar ze toevallig zijn. Er brak nog meer gelach uit en ondertussen gingen er een paar vaten Singha Light bier naar binnen. In al het gepraat en gelach, ondanks de niet zo goede kwaliteit van de Wi-Fi, namen we contact op met onze vrienden om elkaar te ontmoeten in het centrale deel van het eiland, in het Chaweng-gebied, en ergens te gaan eten. Na nog een uur of twee strandtijd waren we klaar voor onze eerste ontspannen nacht, zonder koffers en transfers. We herinnerden ons de instructies van de lokale bevolking, stopten een van hun pendeldiensten op de hoofdweg en gingen voor 5 euro per persoon op weg naar onze vrienden. Zij verbleven op hun beurt in Boput, maar omdat ze een huurauto hadden en met het rechterstuur durfden te rijden, was het voor hen niet moeilijk om ergens op Samui op te duiken.

Op het afgesproken uur verzamelden we ons allemaal en kregen we een leuke verrassing. Ze hadden gereserveerd bij dezelfde restaurantketen uit Patong waar ik zo dol op ben, namelijk "Wine Connection". Ja, je vraagt je waarschijnlijk af waarom we de allereerste avond voor Europees eten en de mediterrane keuken kozen, maar ik had mijn vrienden zoveel over het restaurant verteld dat ze het al vaak hadden bezocht voordat we aankwamen, en het was geen toeval dat ze juist daar plaatsen voor het diner hadden gereserveerd. Ik kan die ongelooflijk lekkere ravioli met Nieuw-Zeelandse wijn nog steeds niet vergeten. Na het diner kregen we een leerzame rondleiding door de straten van Chaweng. We bleven achter met zeer aangename indrukken. Wanneer de gewone toerist naar het eiland is gekomen met als enige doel plezier te maken, konden we niet anders dan de positieve vibe van iedereen om ons heen delen. Na een mooie wandeling gingen we naar de toeristenbureaus om geen tijd te verliezen en onze eerste excursie te plannen, die we allemaal samen zouden doen. We besloten unaniem dat ons eerste startpunt Ang Thong National Marine Park zou zijn.


Chapters