32. De magische sleutel die onze hele reis markeerde, begon bij Chatuchak Park.



We brachten een paar uur door op de markt om rond te snuffelen, foto's te maken, te genieten van sapjes en allerlei lekkers, en toen was het tijd voor het aan de markt gekluisterde Chatucak Park. Na een korte rustpauze op het eerste beschikbare bankje dat verscheen, liepen we naar binnen om te zien hoe het was georganiseerd en of het moest onderdoen voor het andere grote park, namelijk Lumpini. We waren verbaasd over de ordelijkheid en netheid van Chatucak, iets wat we niet hadden verwacht, vooral gezien de vele eetwaren die op de markt zelf te koop zijn. Prachtige palmbomen en kleurrijke begroeiing wisselden elkaar af, met bankjes eromheen. Wie wilde, kon een ritje maken op een boot of waterfiets in het rustige meer. We maakten een lange wandeling, veel video's en foto's, en het was tijd om onze activiteiten in het gebied af te ronden toen gebeurde wat de ontknoping van ons hele avontuur in Thailand, en waarom niet het hele boek, zou worden. Wat was er gebeurd waardoor we er zoveel belang aan hechtten? Nu zullen jullie, , erachter komen. Toen we in het palmboomgebied van het park waren, vroegen we ons af waarom er niemand onder de palmbomen lag, gezien het feit dat oudere Thaise vrouwen strooien matten verkochten. Dus besloten we de toon te zetten en te kijken hoe de mensen om ons heen op onze wens zouden reageren. We kwamen bij de eerste Thaise oma en na een korte afdelingssessie, zonder welke er niet onderhandeld wordt in Thailand, kochten we een mat van ongeveer twee bij twee meter. So far so good...Maar op een wonderbaarlijk moment keek diezelfde oma verkoper me aan met een vreemde blik, en in haar sterke gele ogen zag ik enige bezorgdheid en een sterk verlangen om iets belangrijks te delen. Mijn nieuwsgierigheid groeide omdat ze me echt wilde aanspreken met een opmerking. En...op dat moment, terwijl ze me angstig en indringend bleef aankijken, voorspelde ze: "Je komt niet meer thuis!"...Hoe zou jij dan reageren? Waarschijnlijk reageerde ik net als de meesten van jullie en besloot ik haar te negeren. Mijn vrouw keek me vragend aan, op zoek naar iets om te zeggen. Dus was ik verplicht om te reageren, tenminste tegen haar, en toen zei ik "Ze bedoelde waarschijnlijk dat ik in Thailand moest blijven wonen en met een Thaise vrouw moest trouwen!?" en toen glimlachte ik en gingen we verder zonder verder over deze oma te praten. Maar de waarheid is dat wat je nu gaat lezen in mijn boek je herhaaldelijk zal doen huiveren, je handen zal doen zweten en het moment zal doen herbeleven alsof je er zelf bij was. Dus laten we verder gaan en kijken wat er gebeurd is... Na onze wandeling in het park en die enorme markt, keerden we terug naar het Victory Monument om foto's te maken en rond te kijken in het gebied. Het monument werd opgericht om de overwinning van Thailand in de Frans-Thaise oorlog in 1941 te herdenken. Het is een plek waar de lokale bevolking trots op is en het heeft een eigen energie die je als toerist in Bangkok niet mag missen. We noteerden onze aanwezigheid daar ook en gingen terug naar het hotel om even uit te rusten en andere kleren aan te trekken. Een diner in Bangkok Mall lag in het verschiet, waarna we een bezoek wilden brengen aan onze lokale rooftop bar op Bayoke Sky, waar posters hingen voor een verwacht feest. Een uur later waren we klaar om weer op pad te gaan. Zoals ik al eerder heb verteld, houden we er niet van om rond te hangen, maar om de tijd die we op een bestemming hebben goed te benutten en de plaatselijke cultuur, tradities en zelfs een paar gewoonten in ons op te nemen. Vreemd genoeg, toen we het winkelcentrum naderden, flipte er iets in ons en kregen we zin in Europees eten. Daarom maakten we een wandeling naar Terminal 21, een ander groot winkelcentrum, en vonden daar een geweldig Italiaans restaurant en tegen alle verwachtingen in aten we een grote warme pizza. Wat maakt het ook uit... wij zijn ook mensen. We werden een beetje zwaar, want wat zou een pizza zijn als hij niet eindigde met iets zoets, vooral Italiaans? We verergerden onze maagconditie nog met mascarponecrème. Het gevoel na zo'n maaltijd heeft niet veel weg van naar een bar gaan, maar we waren al klaar om te zien wat voor feest daar zou zijn, plus het was maar 10 verdiepingen boven ons tamo huis. Geweldig, we hadden naar huis kunnen lopen. Het was 23.00 uur en we dronken cocktails aan de bar. De airconditioning was zo sterk dat we lange kleding moesten dragen, en de dresscode van het evenement suggereerde dat ook. Het was eerlijk gezegd niet wat we verwacht hadden, maar het gevoel iets te drinken met zo'n uitzicht bepaalde ons goede humeur. Na 2 uur lagen we al in bed, maar we namen ook de tijd voor nachtelijk Bangkok, zittend op de fauteuils voor het raam op de 74e verdieping. Een prachtige dag, we waren erg gelukkig


Chapters