37. Na een dag van rust van excursies en een tijd van actieve ontspanning en wandelingen in Lamai, was het tijd om onze tweede excursie naar Namuang Safaripark te plannen.



We wisselden rustdagen af met excursies, die het grootste deel van onze dag in beslag namen en te vermoeiend waren. Om niet iets belangrijks te missen, hadden we de dag ervoor het centrum van Lamai bekeken, daar lokale visspecialiteiten gegeten en de middag besteed aan de beruchte rots van het eiland in de vorm van een mannenpenis. De volgende dag waren we met z'n tweeën, zonder onze vrienden, op een dagtrip naar Namuang Safari Park. Bij mijn eerste bezoek aan Thailand was ik niet gefascineerd door het olifantenritje, nu moest ik het doen om het verlangen van mijn partner te bevredigen. Deze episode is vastgelegd in een tweede familiefoto die onze woning siert. Voor het geplande ritje van 30 minuten met de olifant, maakten we een ritje in een enorme jeepwaarin de tourgroepen rondreden en de chauffeurs duidelijk wilden bewijzen wat voor geweldige chauffeurs ze zijn en onze adrenaline op gang wilden brengen voordat we op de olifant stapten. Ze reden zo gek over een weg vol hobbels en klimmetjes dat we zichtbaar duizelig waren. Er vlogen onder andere kleintjes met toeristische buggy's door het hele park, wat bijdroeg aan het enorme lawaai in dit deel van het eiland. We wachtten even op onze beurt en al snel werden we geroepen om in te stappen op een hoog platform vanwaar we op de olifant zouden rijden. Ik zal nooit vergeten hoe ze daar minibananen verkochten, ongeveer een dozijn per bundel. Het idee was om de olifant te voeren terwijl de 30 minuten durende tocht plaatsvond. Dit leek ons een goede gelegenheid en we kochten twee bundels. Al bij het instappen stapte ik per ongeluk in een gebied bij de kop, wat voor wat ongemak zorgde bij het dier. Alles werd snel rustiger, we namen plaats op het bankje dat speciaal op zijn rug was geïnstalleerd en op zijn hoofd zat een inheemse Thai, die in zijn hand een lange en dikke metalen spies hield, waarmee hij de olifant in bedwang kon houden zodat hij zijn slurf niet naar achteren stak en ons zou verwonden. De wandeling begon, maar de olifant bleek een beetje nerveus en gehoorzaamde vaak niet aan de gegeven bevelen. Voor mij persoonlijk was dit gedrag een signaal van naderende problemen. De eerste paar minuten was er ook een moment van vriendelijkheid toen we de slurf van de olifant een banaan gaven bij elke reikwijdte die hij naar ons toe maakte, zo werd ons geleerd. Op een gegeven moment waren de bananen op en bij de volgende worp van de slurf was er niets om aan hem te geven. Iets in mij trilde op dat moment en ik maakte me vreselijk veel zorgen. Ik slaagde erin om supersnel mijn vrouw te waarschuwen geen valse bewegingen te maken, want we hadden geen bananen meer, en met deze nervositeit niet te riskeren dat de olifant zou denken dat we met hem probeerden te spelen en hem opzettelijk lege handen gaven. De situatie zag er helemaal niet vredig uit, maar desondanks gingen we door met de trekking. Sportbuggy's, die deel uitmaakten van de toeristische attractie in het park, begonnen met hoge snelheid om ons heen te rijden en lawaai te maken. De olifant werd steeds meer gespannen en de jongen die op de olifant zat, leidde hem tijdelijk af tot de buggy's voorbij waren en gaf hem wat tijd om te kalmeren. Blijkbaar wilden we allemaal dat het zo zou zijn, maar helaas. Een paar meter na de hervatting van de trekking stopte de jongen en stapte uit. Hij bood ons aan een foto te maken die ze ons in een speciaal frame zouden verkopen en we stemden toe. De olifant bleef zich nerveus gedragen en wilde niet rustig blijven staan. Ik voelde dat mijn bloeddruk langzaam maar zeker hoger werd. Toen vroeg ik de jongen om snel verder te gaan en onze trekking eerder af te maken, iets na de 10e minuut. Hij stapte naar de olifant toe en probeerde te klimmen. In een rustige situatie strekt de olifant meestal zijn poot uit en tilt zijn begeleider met zijn poot op om hem te helpen omhoog te klimmen. Op dat moment gebeurde dat echter niet. De olifant weigerde de jongen te helpen en bleef maar razen. Met een paar woorden, waarschijnlijk in het Thais, ondanks de tegenwerking en de absolute onwil van de olifant om te helpen, lukte het de jongen om omhoog te klimmen. De olifant begon met zijn slurf te gooien, de jongen was ook angstig en hield hem constant in bedwang met de metalen stang en sprak geleerde zinnen uit. We hadden een beetje geluk dat het platform relatief dichtbij was en 2 minuten later konden we de olifant naar beneden krijgen terwijl hij nog steeds ergens ongelukkig van werd. Ergens hier kreeg ik verlichting en ik herinnerde me voor de derde keer de voorspelling van de oude dame uit het park in Bangkok. We overleefden het weer, maar ik begon me af te vragen wat er verder met ons zou gebeuren aan het eind van ons verblijf op Samui. Hier zal ik vertellen wat er gebeurde in zo'n situatie op Samui, slechts 8 dagen later na onze trekking. De 36-jarige Schot Gareth Crow werd samen met zijn 16-jarige dochter door de slurf van een olifant geduwd toen ze aan het wandelen waren. De vader werd ter plekke gedood terwijl de dochter wist te ontsnappen. De reden hiervoor kon niet worden achterhaald, maar een van de versies was dat de vader het dier misleidde met een banaan en dat het wild werd. Gebeurde dat ook met onze olifant, vraag ik me af? Hmmm, daar zullen we nooit achter komen. Maar de tragische gebeurtenis vond slechts een paar dagen na de onze plaats. Daarom zei ik dat ik me toen die blik door de gele ogen van de oude Thaise dame moest herinneren en haar woorden dat ik nooit meer terug naar huis zou gaan. We overleefden het weer en kwamen terug in ons huisje, we douchten, kleedden ons om en gingen weer wandelen in Chewang met onze Bulgaarse vrienden. Terwijl we vis met gebakken maïs aten, vertelde ik hen ons drama met een goede afloop. Het was tijd om onze volgende reis te plannen, want we gingen weer alleen. Echt of niet, onze vrienden wilden natuurlijk geen deelnemers en getuigen zijn van nog een dramatische afloop tot het einde van ons verblijf in Samui. Toen we klaar waren met eten gingen we naar het plaatselijke winkelcentrum voor een wandeling samen met hen en toen gingen we terug langs het reisbureau om iets te boeken voor over twee dagen, want de volgende dag was het traditionele Full Moon feest dat we wilden bijwonen. De reservering was compleet - voor 24 januari 2016 hadden we 2 tickets voor de eindbestemming van Ao Nang Yuan Island via Koh Phangan zonder uit te stappen; het pakket was inclusief een lunch in Koh Tao. Ik zei de datum expres omdat het ons volgende, vierde grote drama zou zijn waarover ik je later zal vertellen.


Chapters